Recensie over De schoonheid der dingen
van Teguh Sukaryo, Indonesia

The magic of the day

The cd: oh, how i enjoy being transported to timelessness-it's the purely non-materialistic quality of your compositions, i think. the sweetness of melody is always there, lullabying the restful soul. yet loneliness abounds: the sparse texture, and treatment of the harmony provides some way for listeners to travel further than just to the state of lazy daydreaming-ness, but to an untypical zone where heart begins to ache a bit for wanting more but not sure if it can take it any longer. my reaction, that is!

I like very much compositions where you read poetry, like track no 12 and 15. i find they are superior. we hear your voice in its original form: warm, earnest and sincere, adding another dimension of that "humane" quality in your art, which goes right to the heart.

No doubt, performance is of top quality both in expressivity and ensemble wise. in your piano playing, despite the consistent unsynchronized way of playing the bass in the downbeat of the piano part, which may bother some listeners, i have come to term that it is quite characteristic and all in all fitting (besides, who knows better how a composition goes than the composer himself). mr. ruiters plays exquisitely: long, well-sustained singing tone. marvelous control he has, which leaves us with nothing else to desire?

Vertaling: De magie van de dag

De cd: oh, wat vind ik het heerlijk om te worden meegevoerd naar de tijdloosheid. Het is de pure, niet-materialistische kwaliteit van je composities, denk ik; de aangename melodie, die de vredige ziel in slaap wiegt. Toch overheerst de eenzaamheid: dankzij de spaarzame textuur en de behandeling van de harmonie passeert de luisteraar de staat van luie dagdromerij en komt hij terecht in een onalledaags gebied, waar het hart een beetje pijn begint te doen omdat het méér wil, maar niet zeker weet of het nog wel meer kan verdragen. Dat is mijn reactie!

Vooral de composities waarin je poëzie voordraagt, raken me, bijvoorbeeld tracks 12 en 15. Ik vind ze van grote klasse; we horen je stem in zijn oorspronkelijke vorm: warm, ernstig en oprecht. Dit voegt nog een dimensie toe aan de “menselijke” kwaliteit van je muziek, die het hart echt weet te raken.

Ik twijfel er niet aan dat de uitvoering van topkwaliteit is – zowel de expressiviteit, als het samenspel. De niet-gesynchroniseerde bas in de downbeat – die sommige luisteraars misschien niet aanspreekt – ben ik gaan waarderen als een heel karakteristiek, en eigenlijk prima passend, element in je pianospel (trouwens, wie weet nu beter hoe een compositie moet klinken dan de componist zelf?). Ook dhr. Ruiters doet het geweldig: een lange, goed volgehouden zangtoon en een uitstekende controle – wat willen we nog meer?

Recensie over De schoonheid der dingen - van Jos Ruiters

Op deze cd hoort u muziek, waar in alles de diepe inspiratie van Ben Harpenau uit spreekt. Muziek als bron, leidraad, misschien wel als medium, wie zal het weten…
Sfeer, bevlogenheid, een natuurlijke beweging en een bijzondere innerlijke verstilling zijn in het spel van Ben belangrijker dan een gave techniek. En dat is toch waar het in de muziek uiteindelijk om gaat.

Muziekrecensie in 'De Huisarts'

Dé herfstplaat
Klein kereltje, grote plaat

Men kan het al raden door naar een hoop nieuwe cd-releases te luisteren. De winter heeft zijn rode loper uitgerold. We slenteren onder een grijsheid het ijs tegemoed dat eens niet in de pastis drijft maar aan de oren, handen en voeten vreet en de neus op een lopen zet. Binnen brandt een stevige blok hout de herfstlucht weg. Buiten zijn de vogels opvallend stil, muggen en vliegen zijn gelukkig dood neergevallen, de mooie meisjes in zomerjurk zijn weer opgelost als een fata morgana, dikke kleren komen uit de kast. Het is moeilijk om dan huppelend door het leven te gaan en te ontkennen dat de weemoed in elke blik schuilt. Maar gelukkig blijft het heerlijk om dan te genieten van die knusse gezelligheid die zich vermengd met een nostalgie en een plaat die de blues-van-de-herfst uitademt. Die plaat heet Klein Kereltje en zeer spaarzame pianoklanken dwarrelen neer als eerste sneeuw die smelt op je hersenpan en daar fijngevoelige droombeelden doet rijzen. Al lang geen plaat meer gehoort die zo rustgevend werkt zonder dat het vervelend wordt. Dat komt omdat de maker en Amsterdammer Ben Harpenau (°65) een overgevoelig ventje is dat zijn pianotoetsen aanraakt alsware elke noot een tedere geliefde. De stilte tussen elke naresonerende toon zorgt voor droombrandstof. Deze man houdt zoveel van zijn muziek dat hij erin slaagt om met slechts de vuist van zijn linkerhand en de twee vingers van zijn rechterhand een klankrijkdom te creeëren die de essentie van de weemoed bereikt. Van zijn beperking, ten gevolge van de ziekte van Hunter (een stofwisselings-ziekte), heeft hij zijn kracht gemaakt. Hij raakt daarmee het diepste van je ziel. De liefdevolle productie van het gouden duo, de Belgische topproducer Wouter Van Belle en co- producer Peter Obbels, is eenvoudig en van een puurheid waardoor je zelf af en toe zijn ademhaling hoort. Naar het einde toe begint deze poëet zelfs te zingen en zullen sommigen onder ons naar de zakdoek grijpen, maar de ironie van ‘Lachen (wat hebben we een lol)’ (“als ik denk aan die kop van jou, lach ik me bont en blauw”) sleuren je zo weer uit zijn dal. De zangstonde breekt dan wel even de hypnose waarvoor de tien eerste intsrumentale pianonummers zorgen. Maar daar ze op het einde staan en daar Ben duidelijk ook de nood had om woorden te serveren, mag dat geen euvel wezen.

Klein Kereltje van Ben Harpenau is verschenen bij Petrol

Muziekrecensie samengesteld door Gerry Vergult en Raoul Stouten © VRT 2004

Audiotips // november 2004
	Elliott Smith // From A Basement On The Hill Zowat een jaar geleden werd Elliott Smith dood teruggevonden. Of het om moord dan wel zelfmoord ging, is nog steeds voorwerp van twijfel en onderzoek. Hoe het ook zij, middels zijn droefgeestige muziek en dito teksten liet Smith duidelijk voelen dat hij niet al huppelend door het leven danste. Dit blijkt nog maar eens uit deze mooie, door zijn vrienden postuum afgewerkte, cd. Niet fundamenteel verschillend van zijn vorige cd’s, maar toch willen we deze plaat graag onder de aandacht brengen. Omdat Smith altijd al een singer-songwriter van groot kaliber is geweest. En omdat men in november zijn dierbare doden dient te eren. (Domino) rasto meer info
	Diverse // Enjoy Every Sandwich Met je laatste adem “Enjoy Every Sandwich” prevelen, het typeert de bijtende humor van de onlangs overleden Warren Zevon en verdient meer dan een spits grafschrift. Een eresaluut vanwege de collega’s kon niet uitblijven. En al zou je er een bende hooligans op loslaten, de liedjes van Zevon zijn niet kapot te krijgen. Als een stel doorgewinterde muzikanten als Steve Earle, Bonnie Raitt, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Van Dyke Parks, David Lindley, Ry Cooder en Pixies zich dan nog eens uitstekend van hun taak kwijten, wordt de heimwee naar een van de meest knuffelbare stemmen en grootste Amerikaanse songschrijvers alleen maar aangewakkerd. (Artemis) rasto meer info
	James Yorkston and The Athletes // Just Beyond The River De in het onooglijke Schotse Kingsbarns geboren en getogen James Yorkston heeft met zijn Athletes een tweede cd opgenomen, ditmaal met elektronicaspecialist Kieran Hebden (Four Tet) in de producerstoel. Naar blips en bleeps zal men echter tevergeefs mogen zoeken: uit voormalig punker Yorkston is een ambachtelijk singer-songwriter gegroeid die zijn openhartige songs als een volleerd troubadour in elkaar knutselt en kleur geeft d.m.v. een degelijk ouderwets folky instrumentarium (akoestische gitaar, concertina, viool en banjo). Nick Drake en The Pentangle anno 2004. (Domino) rasto meer info
	Ben Harpenau // Klein Kereltje Ben Harpenau is een Nederlander die ondanks zijn fysieke beperkingen (de man lijdt aan de ziekte van Hunter) wondermooie pianomuziek maakt. Deze cd, geproducet door Wouter Van Belle, klinkt als een kruising tussen Keith Jarrett en Brian Eno, tussen jazz, klassiek en ambient, maar bezorgt je vooral een weldoend gevoel van verstilling en rust. Op de laatste tracks zingt hij ook nog, en dat is zo aandoenlijk dat je er kippenvel van krijgt. Een zeer bijzondere plaat! (Petrol) gever meer info
	Giant Sand // Is All Over The Map Giant Sand is al zo’n 20 jaar lang het voortdurend van bezetting wisselend vehikel onder wiens naam Howe Gelb platen uitbrengt. Nu zijn maatjes Joey Burns en John Convertino volledig worden opgeslorpt door Calexico, is hij naar het Hoge Noorden getrokken om er o.l.v. John Parish met Zweedse muzikanten een cd op te nemen die bulkt van de diversiteit, zowel in sfeer als stijl. Gelb laveert zijn americana met sprekend gemak zowel van overstuurde lo-firock naar skiffle en ragtime als van film-noirmuziek naar een medley van punk en country. En telkens zonder de kwaliteit van de song uit het oog te verliezen. (Thrill Jockey) rasto meer info
samengesteld door Gerry Vergult en Raoul Stouten © VRT 2004 (in september en oktober zijn er geen audiotips verschenen!)